De Week van de Poëzie is in Nederland en Vlaanderen van 28 januari t/m 3 februari 2021.
In Ommen organiseer ik, als stadsdichter, twee dingen in samenwerking.
1. Samen met het Ommer Nieuws organiseer ik een dichtwedstrijd, waar 5 gedichten worden geselecteerd en geplaatst worden in het Ommer Nieuws op 3 februari.
2. Dichtmiddag Ommen. Normaal is Dichtmiddag Ommen zo tweemaandelijks te zien in Café de Herberg in Ommen. Vanwege o.a. corona is het vorig jaar maar twee keer geweest. Voor de Week van de Poëzie organiseer ik een speciale Dichtmiddag Ommen. Vorig jaar was dat een muzikale Dichtmiddag inclusief uitreiking door de wethouder van de publieksprijs van de dichtwedstrijd.
Dit jaar een speciale uitzending van de Dichtmiddag Ommen op Vechtdalleeft tv! Hieronder de vooraankondigingen! De gehele uitzending is morgen 28 januari te zien op Vechtdalleeft tv en even later op Youtube. Nu ook te vinden op mijn Poetry pagina.
Met: Erna Bouwhuis, Delia Bremer, Reinier van Delden en Viviane Rose
Dank aan: Vechtdalleeft TV (Naomi Wichink - camera en montage, Ever Jan Pasman - camera en Hans van Lingen van Café de Herberg)
'Hoi Viviane
Werkelijk prachtig gedaan . Wat een mooie gave heb jij om dit te kunnen . Top'
Laatst ontving ik deze super mooie reactie op een gedicht dat ik schreef in opdracht voor een afscheid van iemand. Voor een afscheid (ook van iemand op werk), een trouwerij en voor Valentijnsdag kan ik een gedicht schrijven. Voor meer informatie: vivianerose@gmail.com Woensdag 17 juni stond er in het Ommer Nieuws een gedicht van mij als stadsdichter van Ommen.
---
Boven de Ommermars bidt een torenvalk over het hoge gras kijk ik uit over riviersamenvoegingen links halen vogelgezangen uit tegen rechts vrachtwagenbandengeraas lopen of zitten is beschouwen is berusten de overkant waar thuisgangers op campings tijden van werk en virus debatten verwaaien eerst verwoed tot het wiegt
kroegbazen zwoegen zich rust toe met opengooien wat te lang dicht zat er varen boten het water onzichtbaar na lang stil willen missen, is drukte wennen proestend en proostend herstarten
Schrijf een gedicht over Ommen of het Vechtdal en kom met je gedicht op een van de vijf posters te hangen die door het centrum van Ommen verspreid worden. Een van deze vijf gedichten kan vervolgens de publieksprijs winnen en komt met haar of zijn gedicht in het Ommer Nieuws te staan.
De stadsdichter van Ommen, Viviane Rose, organiseert de Dichtwedstrijd n.a.v de Week van de Poëzie, 30 januari t/m 5 februari 2020. Samen met Jannes Kuik, voormalig stadsdichter van Ommen, vormen ze de Jury. De posters komen op ruim A3 formaat en met een minimale oplage van 200 een week vooraf
de Week van de Poëzie in Ommen te hangen. Vanaf dat moment kan er gestemd worden.
Publieksprijs
Op de posters en in diverse media komt dan te staan waar je precies kunt stemmen op de site van Gemeente Ommen. De bekendmaking van de winnaar en uitreiking van de prijs zal worden gedaan door wethouder Ko Scheele tijdens de speciale muzikale Dichtmiddag Ommen in Café de Herberg op zondag 4 februari, aanvang 13.00 uur. Tom Lucassen, beeldend kunstenaar en galeriehouder, zal voor deze gelegenheid de prijs maken.
Voorwaarden Dichtwedstrijd:
• Een Nederlandstalig of in (deels) Sallands dialect gedicht.
• Een niet eerder gepubliceerd gedicht, ook niet online.
• Alle dichtvormen zijn welkom. Echter niet te lang, zodat het leesbaar blijft op 1 posterformaat A3. Met ruimte voor naam en info poëzieweek.
• Maximaal 1 gedicht per auteur.
• Inzenden kan t/m 18 december 2019
• Uitslag in de week van 6 januari 2020 (iedereen die mee heeft gedaan krijgt een mail)
• Inzending naar: vivianerose@gmail.com o.v.v. dichtwedstrijd Ommen.
Zet in de naam van het doc.-bestand je eigen naam, voorbeeld:
DichtwedstrijdOmmen'NAAM'.doc en niet je naam in het bestand zelf. Als je gekozen wordt, komt deze wel op de poster te staan uiteraard. Het gedicht zelf wordt anoniem beoordeeld en gekozen.
www.facebook.com/Stadsdichter-van-Ommen-522686011597123
---
Wulps waakt het sierlijk
over de Vecht, snavel wijst
overkant witte kerk blauw omrand
centrum van het stadje lijkt omsingelt
bomen-waterpaden-gras-zand-tikkende spechten
Ze rent tot ze wind voelt
vangt vlieger tot hoger
tot dalen, vallen
rent ze weer
vlieger omarmt de wulp
het vraagt om minder voorzichtigheid
dwarrelt naar beneden, opluchting
Ze gaat weer
het water glinstert
bomen met zilverkruinen
goud eronder schittert aan
overzijde van de stroming
In de wind, over de wind
raken we niet uitgewaaid
met haar lach in mij geprent
kijk ik naar Ommen'
De durf te creëren van
kunst neemt af naarmate er focus is op de financiën. Dus niet het
geld vooraf, maar wat je ermee kunt verdienen. Of je bent een van
de enkeling die direct al succes had en verkocht. Na VanGogh en
zovelen(!), moeten we toch leren begrijpen de waarde van kunst vaak
genoeg niet gezien wordt tijdens haar of zijn leven. Er
zijn genoeg kunstenaars die geen kunst voor boven de bank maken en
zelfs met hun succes nauwelijks kunnen rondkomen en toch dat het het
waard vinden. Toch een bijdrage geven aan beeldtaal en een andere
kijk.
Dan
nog is de vraag, als je wel dat financiële succes (ook) hebt, voor
welke artistieke vorm dan ook, of je dan nog durft jezelf te
vernieuwen, met angst op verlies van dat succes. Zonder die nodige
durf, je eigen en beeldende grenzen opzoeken, geen ontwikkeling.
Ik
heb het vooral over de kunst hier. Niet over ambacht of kunstzinnig
werk. We zijn als kunstenaar verloren als we focussen op verkoop. Ja,
een opdracht, thema e.d. kan zeker inspireren. En toch is authentieke
Kunst, zonder enige bemoeienis vooraf belangrijk. Kunstenaars
zijn helaas ook soort van gedoemd dat ze vaak lastig ander werk
aankunnen. Daar is hun geest en levensvisie/stijl vaak niet naar. Zodra
ik bijvoorbeeld een bijbaan had, inspireerde mij zo’n baan totaal
niet tot de geëngageerde kunst die ik maak(te).
Als
we focussen op financieel nut, ook als overheid, lopen we de Kunst
met de grote K mis. Nee, Ambacht en alles is niet minder (of meer)
belangrijk. Ook amateurkunst, kunstzinnig en creatief bezig zijn, is
een gezonde en nodige toevoeging. Kunst
van een kunstenaar bestaat echter niet in 1 dag, met 1 werk… het
vraagt om experiment en durf. Grenzen opzoeken van jezelf en het
publiek, daar tegenaan gaan of zelfs overheen. We zijn vaak van het;
eerst zien en dan geloven. Begrijpelijk, maar wel een levenshouding
die de verrassing, de verwondering geen tot weinig plek geeft.
Ik
pleit niet ervoor dat kunstenaars zomaar geld krijgen, maar dat de
waarde van een kunstenaar, de Kunst, meer wordt ondersteund, bekeken
en gewaardeerd. (Zonder alle marketing poespas trucjes eromheen.) Zonder
al die remmingen van leeftijd en opleidingen voor subsidies.
Autodidacten die vernieuwend, origineel, eigen bezig zijn, zijn
gewoon kunstenaars.
De zomer expo Europa in de Fundatie te
Zwolle was daarom zeer verfrissend. De werken werden anoniem gekozen.
Het werk zelf stond er voorop. Dat mag naar mijn mening wat vaker.
Ja,
ik ben voor een basisinkomen. Maar voor dat dat ooit zover is, ben ik
ervoor dat er in de Kunst weer meer durf zichtbaar wordt. Het
experiment weer meer kan en gefaciliteerd wordt. Dat kunst niet
bestaat om het oog en gevoel te entertainen. En als dat het wel doet,
individueel afhankelijk is en de kijker ook eigen mag zijn en niet
OEH en AAH's in koor hoeft te roepen. Ook de toeschouwer en met
sommige werken: de deelnemer, mag ook meer ruimte krijgen. Het
mag allemaal best ook mooi zijn, maar kunst kan zelfs het lelijke
mooi maken en het mooie lelijk…
Jongeren
werden in de Fundatie losgelaten. Toen ik hoorde dat ze het allemaal
niets vonden, kon ik mij niet inhouden gewoon het even uit te leggen.
Dat het niet altijd gaat om hoe mooi het beeld is, maar wat de
bedoeling is. Dat sommige dingen het typische Nederlandse benadrukten
bijvoorbeeld. Op een foto-werk zie je twee ouderen op een
zandverstuiving wandelen en hun voeten laten een spoor achter. Ik
zei: de titel is oorlogskinderen... Het zette ze even tot nadenken,
tot stilte en eentje bedankte mij gemeend ook. Net als een taal
met woorden, kun je beeldtaal leren, een begin geven.
Kunst
kan een spiegel voorhouden, kan verassen, kan doen voelen, denken en
ervaren op een andere en beeldende manier. En soms doet het de een
niets en de ander veel. Kunst prikkelt en heeft ruimte nodig te
ontstaan, te prikkelen.
Tijdens de Kunstschouw, in de kerk van Noordwelle, was mijn werk Undream te zien.
De bezoekers konden naast het bekijken van het album een herinnerings-bootje vouwen en zo ontstond het werk / de installatie met de bootjes. Je mocht er een naam opschrijven van iemand die je mist. Een vroegere vriendschap, familielid, geliefde...
Veel mensen hebben een bootje gevouwen. Zeker zo'n 350 mensen. Vooraf had ik een start gemaakt van 100 bootjes.
Voor wie mee hebben geholpen, wil ik heel erg bedanken. Mooie gesprekken en momenten kwamen er uit voort. Dank!
